30 okt
U heeft er allen maandenlang nagelbijtend en tandenknarsend moeten op wachten maar uw geduld wordt vandaag beloond. 
 
De financiële kogel is eindelijk door de kerk: dankzij uw gulle bijdragen, en ook een heel klein beetje dankzij onze eigen gulle inspanningen (eigen lof stinkt, maar nu even niet), 
zijn we erin geslaagd om liefst 25.126 euro bijeen te garen. Dat betekent dat UNICEF liefst 326 fietsen naar kansarme kinderen in Burundi kan sturen zodat zij o.a. meer kansen tot onderwijs en een betere toegang tot medische hulpverlening krijgen. 

Het T2013ZD-team (Frédéric Van Waeyenbergh, Tom Van Damme, Benoit Gutschoven en Dimitri Berlanger) maken een diepe buiging voor zoveel generositeit vanwege sponsors, familie, vrienden en onbekende sympathisanten. Een geweldige merci voor de onvergetelijke ervaring die we dankzij jullie hebben kunnen mogen beleven! 
 
Hier spreken we binnen 100 jaar nog van, tot spijt van wie het benijdt… J

21 aug

 

De laatste rit van Versailles naar hartje Parijs. Niet meteen eentje om over naar huis te schrijven. Alles tussen het begin en het einde (een goede tachtig kilometer over oninteressante drukke wegen) mocht wat ons betreft wegvallen.

Maar het begin was alleszins geweldig. Klinken met champagne voor het paleis van Versailles bijvoorbeeld. Met gelegenheidssupporters Stefan en Mireille die speciaal naar Parijs waren afgezakt aan onze zijde. Horden toeristen die maar bleven foto’s nemen en zich zelfs ontpopten tot heuse handtekeningenjagers. Zoals een groot deel van de Tour was ook vandaag de zon en warmte in overvloede aanwezig. De eerste kilometers reden we losjes door de tuinen van Versailles. Schitterend decor en geweldig om eens mee te maken maar wel niet bijster aangename fietswegen. Vandaar skippen we meteen richting Parijs. De Eiffeltoren langs de boorden van de Seine zien opdoemen: humhum, het had toch wel iets. En dan die verkeersvrije Champs- Elysées opdraaien. Geweldig genieten! Een rondje of twee en nog eens langs de Arc De Triomphe passeren.

Die finish overschrijden en… dat was het. Drie geweldige weken lagen achter ons net als een beetje bloed, tientallen liters zweet en links en rechts wat verborgen tranen. Iets om in te kaderen en nooit meer te vergeten…

21 jul

Klimtijdrit Embrun-Chorges

Eerste dag van het Alpenvierluik en deze etappe was onze verzuurde benen nog wel enigszins genegen. Op het zowat 35 kilometer lange tijdrittraject werden ons twee colletjes van tweede categorie én een pak adembenemende landschappen voor de wielen geschoven. Daar konden we voor een keer écht van genieten want de rit werd in een gezapig tempo afgewerkt. 












We kregen daarbij ook gezelschap van wielervrienden Dirk, Sven, Guy, Arthur en Stino. Zij konden geen betere dag gekozen hebben om ons te vergezellen. Na een korte stop bij onze fans Guy en Josée op de laatste col ging het in volle vaart downhill naar het lonkende terras in Chorges. Benen omhoog en koers kijken. Genieten want echt veel van de echte koers hadden we nog niet kunnen zien.













Gap-Alpe d’Huez

Dé aangekondigde spektakelrit. Tweemaal die zware Alp op en over inclusief de levensgevaarlijke ‘ogen-toe’-afdaling van de col de Sarenne. Na het voorspel met de col de Manse en Ornon werd onder een nog redelijk gunstig gesternte de eerste beklimming aangesneden. Met discobar Gunther D in de volgwagen werden de meesten onder ons vrij vlotjes naar boven geschreeuwd. Na de lastige Sarenne doken we de diepte in. Gelukkig geraakte iedereen heelhuids met een gehalveerde remblok of twee terug aan de voet in le Bourg d’Oisans. De goesting was ver te zoeken maar het moest. De talrijke aanmoedingen onderweg, de totale Hollandse gekte in bocht 7 en de nodige grinta hielpen ons onze ietwat tragere weg naar de top te zoeken. Kat in bakkie!












Bourg d’Oisans-Le Grand Bornand

Niet de gehypete Alpe d’Huez etappe maar deze was de echte Die Hard-rit van deze Tour. Koud meteen de eeuwigdurende Glandon op. De balans boven was niet bijster positief. Gelukkig bleef het aangekondigde rotweer wat uit en kon het beest genaamd ‘Madeleine’ al in wat warmere omstandigheden aangesneden worden. Zowat anderhalve kilometer loodrecht omhoog en de tweede Buiten Categorie-col stak achter de kiezen. Tijd voor ieder weldenkend mens om richting terras te bollen. Dat was echter buiten de Tourdirectie gerekend. Op het namiddag- en avondprogramma stonden nog de col de Tamié (2e cat.), col de l’Epine (1e cat.) en de col de Croix Fry (1e cat.). De zwaarste rit ooit voor velen van ons want de hoogtemeterteller swingde met zowat 5600 flink de pan uit. Het was pas iets voor donker dat we onze bus in Le Grand Bornand bereikten. Iedereen had zowel fysiek als mentaal diep in de reserves moeten tasten. Dank ook aan onze trouwe supporters voor het hart onder de riem op de Croix Fry en de geweldigde souvenir!

Annecy-Annecy Semnoz

Een ritje van amper 125 kilometer. Na de monsterrit van gisteren waren we echter fysiek en mentaal duidelijk ‘over the hill’. Het werd dus opnieuw een zwaar dagje. Na een zwaar geaccidenteerde aanhef met een col van 2e en drie cols van 3e categorie op amper 50 kilometer tijd wisten we meteen hoe laat het was. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Rond twee uur kwam alleszins de Mont Revard eraan. Niet verschrikkelijk lasting maar wel oneindig lang. De afdaling, of wat er voor moest doorgaan, leidde ons stilzwijgend naar het laatste beest van de dag: de Semnoz. Goed voor 11 kilometer wafelen aan 8,5 gemidddeld. Geen gewoon klimmetje dus en dat wisten ook de al talrijk aanwezige kampeerders langs de weg te appreciëren. Veel applaus en toejuichingen waren dan ook ons deel. Onze weg naar de top werd ook stilaan de nodige luister bijgezet met bliksemschichten en donderslagen.Voor een deel van ons team gingen de hemelsluizen een zestal kilometer van de top te vroeg open. Ze lieten zich echter niet van de berg spoelen maar putten integendeel moed en plaatsten met een ongeziene over-mijn-lijkmentaliteit een schitterend Tourorgelpunt. De eerste pinten sinds lang smaakten naar meer! 

 

 

14 jul

Givors - Mont Ventoux

De monsterrit  van deze 100ste Tour de France boezemde bij voorbaat het meeste angst in. De afstand van een echte klassieker gekoppeld aan een finale met een van de meest gevreesde cols in Europa. Rond kwart voor negen werd na een kort nachtje rustig van wal gestoken. Reisgezellen van de dag: een stevige rugwind (eindelijk!), temperaturen tot 43 graden, vermoeide benen, een koppel lekke banden, gezelschap van enkele fietsgezellen (helden Peter van Z-Staffing en Bert 'den Beire') en onrustige anticipatie op het weerzien met onze Kale Vriend.










Eerst echter 220 kilometer asfalt verwerken. Gelukkig kregen we wat te zien eens we Vienne achter ons lieten... De Drome en daarna de Vaucluse en vooral dan de collekes van derde en vierde categorie zorgden dat dit zeer lange voorspel geanimeerd werd.




























Rond half zeven stonden we eindelijk aan de voet in Bédoin. Het beruchte bos lag op dat moment van de dag toch al enigszins in de schaduw en dat was geen luxe. De berg was bijna onherkenbaar geworden door de zee van campers, minstens licht beschonken heerschappen van allerlei pluimage, barbecues all round en de nodige straatfeestjes.













Moedig laveerden wij ons stalen ros tussen deze mensenmassa door.










Zeer aangenam verrast waren we toen we zagen dat ons project verder draagt dan onze directe vriendenkring. Op ongeveer een kilometer van Chalet Reynard stond warempel een aanmoedigingsbord ter onzer attentie! Onze grootste fans lazen over onze exploten in de media en hebben ook al aangekondigd dat ze ons doorheen de klimtijdrit zullen schreeuwen. Dikke merci!










Rond negen uur stonden we uiteindelijk met zijn vieren fier te wezen op de top.










Een van de zwaarste ritten in deze Tour tot een goed eind gebracht! En wat het welslagen van ons sportief exploot betreft: een kenner wist ons te zeggen dat wie de Ventoux haalt al een klein beetje Parijs kan zien (als hij heel goed kijkt). 

Wel nog 16 alpencols overleven eerst… J

 

 

10 jul

Saint Gildas des Bois-Saint Malo 

Met de Pyreneeën achter de kiezen sneden we zondag de door onze benen op gejuich onthaalde rustdag aan. Voor ons ook een verplaatsingsdag aangezien het hele Tourcircus zich verplaatste naar Bretagne. Met dank aan driver Rikke konden onze afgepeigerde lijven zich in onze comfortabele bus toch enigszins herstellen met 1/3de van ons exploot achter de rug. De klimmersbenen werden vervolgens maandag ingewisseld voor de grote molen en dat verliep niet zonder slag, stoot en redelijk pijnlijke sensaties.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Evenzeer pijnlijk was de Noordwester die ons het leven zowat 186 km van de 196 broeierig warme km’s zuur maakte. De finale langs de schilderachtige kust maakte echter een en ander meer dan goed.












Aan de aankomst maakte een Duitse cameraploeg van ARD het Tourgevoel compleet…  Op de drukke dijk hadden we meteen heel wat bekijks.. Showtime! 

 

's Avonds trakteerde ons SU-BLIEM cateringteam ons op de eerste BBQ van het jaar.











Tijdritje Avranches-Mont Saint Michel

33 kilometer tijdrit vandaag. De profs gaan vandaag tot op het draadje, voor ons is dit echter een piano-piano-losrijritje. Op het menu: uitslapen, heerlijk uitgebreid ontbijten in de zon en vervolgens klaarmaken. Ook vandaag waren onze vrienden van de Duitse media van de partij. Gisterenavond hadden ze al ons wel en wee in en rond de bus gevolgd: voorbereiding, koken, massages, etc.

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag kwamen ze ook onze volledige rit filmen. Een interview op de fiets achter de openstaande koffer van een auto: het is eens iets anders, vooral als ze er strategisch een bergje voor uitkiezen. Hijgen... Het moet gezegd: ze Germans hadden het goed bekeken. Met de zon aan een staalblauwe hemel, en de imposante Mont-Saint-Michel op de achtergrond vielen er beauty shots bij de vleet te schieten (te bekijken op woensdagavond om 22u in het programma Tagesthemen op ARD).


















Na ons ritje stond de rest van de dag in het teken van rust: lekker eten, beentjes omhoog en koers kijken op televisie. ’s Avonds smullen van lekkere fajita’s met kip en daarmee werden de batterijen hopelijk voldoende aangevuld om de komende vierdaagse met als orgelpunt de mythische Mont Ventoux tot een goed einde te brengen.

09 jul

Castres-Ax 3 Domaines 

Na een weekje “inrijden” kregen we eindelijk de eerste echte cols voorgeschoteld. Met de Col de Pailhères en de klim naar Ax 3 Domaines boden de Pyreneeën ons meteen enkele van hun grand cru exemplaren voor. Met twee keer een klim van gemiddeld meer dan 8% beloofde het alleszins geen plezierritje te worden.

 

 

 

 

 

 

Een gezonde nerveuze spanning bij het ontbijt en al vroeg de fiets op. De twee giganten kondigden zich namelijk pas op het eind van de 196 km lange rit aan. Dat betekende eerst nog een lange aanloop afwafelen. Op papier vlak maar dat bleek toch niet helemaal te stroken met de praktijk. De glooiende wegen en vooral de temperaturen boven dertig graden maakten dat er toch al gezwind wat vesten werden uitgedaan nog voor de echte miserie moest beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkig konden we rekenen op gelegenheidshaas Steve die zich op kop de pleuris reed zodat wij toch maar niet teveel energie moesten verspillen. Zoals in de echte koers werden we als kopmannen netjes op de berg afgezet.

Na een lange aanloop schoot de Pailhères met een onzacht gemiddelde stevig omhoog. Tandjes werden vlot afgeschakeld, tot er niets meer te schakelen viel. De verzengende hitte maakte van deze 15km lange col, die met zijn 2001 m ook het dak is van deze Tour, tot een serieuze beproeving. Desalniettemin zorgde de schoonheid van deze natuurcol voor enige afleiding. De korte haarspeldbochtjes, de aanmoedigingen van de mensen langs de kant en de vlaggen op de naderende top:  het was AF.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De lange duik naar beneden was daarna verre van ongevaarlijk. Iedereen kwam echter veilig aan in Ax-les-Thermes. Vandaar was het nog 8 kilometer naar skistation Ax 3 Domaines. De beste pijlen waren verschoten dus deze Alpe d’Huez look-a-like werd door iedereen met lange tanden aangesneden. Alles gaat voorbij, dus deze mean motherfucker ook. Gelukkig maar...










Saint-Girons – Bagnères-de-Bigorre

Dé echte koninginnerit van de Pyreneeën. Op een stuk van 20 km in de vallei na enkel naar boven of naar beneden. Portet- d’Aspet, Menté, Peyresourde, Val Louron, Hourquette d’Ancizan waren de obstakels van de dag. Op veel van deze illustere cols werd in het verleden wielergeschiedenis geschreven. Niet in het minst op de col de Menté waar onze peter Lucien Van Impe in 1976 de basis legde van zijn Touroverwinning.

Voor de grootste come-back uit zijn wielergeschiedenis tekende echter Benoit Gutschoven. Hij was de dag voordien nog Gianni Martello tegengekomen en stond er bij de start ‘s ochtends nog enigszins bleek weggetrokken bij. Met advies van onze sportdokter en een aspirientje op zak zette hij toch mee aan. Uiteindelijk bleek een slecht gevoel bij de start niet het einde van de wereld: Benny haalde vrij vlotjes de aankomst in Bagnères de Bigorre.

Op de klimpartijen tegengekomen, naast meermaals onszelf: de geur van gesmolten asfalt, bergkoeien die zich moeiteloos staande houden op hellingen van 70 procent en een duidelijk ‘neen aan de beer’. Achtergelaten: een heel pak zweet.

Eeuwig respect ook voor de vrienden Kobe & co van Jeugdhuis Jelobee: niet enkel zamelden zij 500€ in voor UNICEF, zij brachten deze zware bergetappe tot een goed einde zonder noemenswaardige training. Iets na 22 uur zetten deze illustere helden totaal uitgeput voet aan grond in Bagnères. Een meer dan diepe buiging was hier op zijn plaats. 

07 jul

6u30 : wekker (snooze - snooze - snooze!)

7u : ontbijt : combinatie van havermout, corn flakes, muesli, bananen, boterhammen met confituur en choco, rijstpapkes, yoghurtjes, salades, pannenkoeken (suiker en confituur), melk, koffie, fruitsap. Ondertussen kijken naar de journaallus.









alles wat we vinden wordt 's morgens binnen gespeeld..

8u - 9u : vertrek : afhankelijk van 
- lengte van de rit
- inhoud van de watertank
- goesting van de dag ;-)









ready to start (again)

Tijdens de rit : minstens twee vaste bevoorradingen, meestal rond km 60 (drank) en rond 110 (lunch). Daarna een beetje at random, afhankelijk van weer en afstand.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Joris en Hans wachten ons op om energie bij te vullen









Wordt binnengespeeld tijdens de bevoooradingen : pannenkoeken, sandwiches met kaas/hesp/kippenwit, meli-koeken, suikerwafels, rozijnenkoekjes, Granny's,  energy gels, mueslirepen, Mars, Bicky Burgers,... ;-)

- Wordt binnengegoten tijdens de rit : tussen de 4 à 7L isotone dranken, Aquarius, Ice Tea Cola en water per persoon.

17u - 19u : aankomst van de rit 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de enige keer dat we over de échte aankomst konden rijden was in Bastia

Na de rit : 
1- Recupereren met een recovery shake en direct een kleine pastamaaltijd eten met veel liefde gemaakt door Sofie en Joris of met vriendschap gekocht door Rikke & Hans 

2- Douchen (foto's niet geschikt voor publicatie)

3- Massage door Hans : ieder van ons krijgt om de dag een massage : elke dag gemasseerd worden lukt niet wegens tijdsgebrek

 

 

 

 

 

 

 

 

Benoit doet alsof het leuk is (maar het doet verdorie pijn!)

4- Ondertussen wordt o.a. de was gedaan









we hebben het even moeten uitleggen maar ondertussen lukt het aardig

21u : avondeten bereid door een afwisselend maar excellent kookteam












de kleine kan er wat van...

22u30 : tijd om in bed te kruipen.

03 jul

Cagnes-sur-mer - Marseille

De op een na langste rit uit deze Tour (228km) boezemde iedereen vooraf wel wat angst in. De 3.000 hoogtemeters en temperaturen tot 36 graden deden alleszins meer dan hun werk.

Na een vroege start rond 8 uur trokken we landinwaarts voor een tweedaagse door de Provence (en later de Languedoc). De benen voelden min of meer fris na de deugddoende semi-rustdag (ploegentijdrit Nice). Al gauw reden we door een mooie aangename setting met heel wat variatie: zijnde ofwel omhoog ofwel omlaag.
Tijdens de rit ervaarden we wat een luxe het is om twee kerels mee te hebben achter ons: de volgwagen zorgde geregeld voor suikerhoudende verfrissing en proviand.

Op de laatste col van vierde categorie kregen we gezelschap van Jo van Café De Welkom.








Na een frisse pint op hun pleisterplaats van die dag gingen we via de Col de la Gineste de duik aanvatten richting Marseille.

Het zicht was werkelijk fenomenaal. Een mooie rit maar wel eentje die we de volgende dagen zullen meedragen!


Aix-en-Provence – Montpellier

Wat zich op papier aankondigde als een van de meest vlakke ritten uit deze Tour (176km) bleek dan toch geen hapklare brok. De eerste uren regende het maar daarna sloeg de hitte toch weer toe.

 

 

 

 

 

 

 

De laatste 50 kilometer liet echter ook Johnny Tegenwind zich niet onbetuigd en dat was niet meteen ingecalculeerd. 

Dat alles maakte van deze regelrechte overgangsrit zeker geen piece of cake. Tot nog toe de minst interessante rit zowel qua parcours als sights. Morgen trekken we stilaan richting Pyreneeën en dus wordt het zeker op dat vlak wel weer likkebaarden. Als de benen nu ook nog even meewillen… 

02 jul

Bastia-Ajaccio

156km
Rittijd :  5u45
Kcal verbruikt: 4567

De kop was eraf maar veel tijd om na te genieten was er niet. Op dag twee trokken we meteen kruiselings door Corsica en aangezien l’ile de beauté eigenlijk één grote berg in de zee is, mochten we meteen onze klimmersbenen van stal halen. Na een 70-tal kilometers in geleidelijk stijgende lijn, trokken we net buiten Corte de Col de Bellagranajo op, een stevige kuitenbijter van derde categorie.








Even dalen en dan weer bergop als voorgerecht voor de hoogste col van die dag. Dat was de Col de Vizzavona, een stevige klim over vers geasfalteerde wegen die ons leidde tot op 1.163 meter hoogte. Terwijl onze chauffeur ‘de Rikke’ zijn vork in een sappige brochette stak, vatten wij onder wat druppels de ruim 50 kilometer lange afdaling naar Ajaccio aan. Onderweg tot dan toe geen al te grote akkefietjes tegen het lijf gelopen. In Ajaccio wachtte wel nog een muur van een kilometer aan 9 procent. Pijnlijk maar we roken de meet dus dat was meteen ook snel vergeten. Al bij al een rustig ritje. Te vermelden wel dat de Rikke op de Vizzavona rechtsomkeer moest maken. Het geaccidenteerde parcours van rit 3 leende zich namelijk niet tot een dergelijke uit de kluiten gewassen vrachtwagen. Dus vielen we Ajaccio binnen met een minimumbezetting, zijnde een rugzak met een propere onderbroek, een wegwerptandborstel (dank u http://www.fresh-line.be/nl), wat proviand voor de dag nadien, en een zak vol goede moed. We hadden een appartementje geboekt met zeezicht en dat bleek niet gelogen.






Perfect uitgedost in koerskleren en toch wel een kraakverse t-shirt liepen we daarna Beatles-gewijs de straat af op zoek naar een fijn restaurantje.

En of het in orde was: vlak naast de zee een perfect gegrilde entrecote veroberd terwijl de zon onderging. We konden ons geen betere finale van de dag wensen.

 


Ajaccio-Calvi

146km
Rittijd :  5u46
Kcal verbruikt: 4278

De ochtendstond heeft goud in de mond en daar waren we deze keer toch wel een beetje helaas getuige van. Om 5.30 uur al ging de wekker  en dat was dus niet van harte. Een half uur later stonden we op de dijk klaar voor wat zich aankondigde als de zwaarste rit van het drieluik op Napoleoneiland

De reden voor het vroege vertrekuur lag in het feit dat we om half drie al de ferry vanuit Calvi richting vasteland moesten nemen. De voorspellingen zaten er boenk op: het was speuren naar die ene meter vlak. Bergop of bergaf stond er op menu. Tijdens een van die afdalingen werden we wel getrakteerd op een wonderbaarlijk mooie scenery: les calanques de Piana, Unesco-werelderfgoed en ongelijk konden we die mannen niet geven.

 

Verschillende waaws en miauwkes verder drong het besef wel stilaan door dat het toch ‘ne nipte’ zou worden om onze ferry te halen. De laatste twee uur van de rit werd er dus maar een ferme ‘streep’ getrokken richting finishlijn. Het deed pijn maar we haalden tijdens deze bloedhete dag met succes alles uit de kast. Even douchen met de tuinslang in de file naar de ferry toe en hop, welle weg. De zes uur durende vaart leverde geen ononverkomelijke obstakels en met Jan Backelandts een Belgische ritwinnaar en gele trui op.

Great success!

 

29 jun

Etappe van de dag
Porto-Vecchio - Bastia
220km
Rittijd :  7u26
Kcal verbruikt: 5675

Onder een bijzonder gunstig gesternte ging deze morgen ONZE Tour eindelijk van start. Het moet gezegd: de media-aandacht voor onze Grand Départ was buiten alle verwachting.

 

 

 

 

 

 

 

Onze peter Thomas De Gendt was op de afspraak om ons in gang te duwen. Ook de officials lieten zich niet onbetuigd. Zelfs de burgemeester van Porto-Vecchio stond erop om ons persoonlijk uitgeleide te doen.

Een cameraploeg van het Nederlandse RTL en een fotograaf en journalist van Het Laatste Nieuws zorgden voor de grote mediashow.

Na de verplichte nummertjes met de pers was het eindelijk tijd om aan onze rit te beginnen. De eerste 60 kilometer verliepen vlotjes. We kregen zelfs gezelschap van de Lotto-Belisolploeg die aan het losrijden was. In hun spoor zaten we gebeiteld. Onze andere peter Jürgen Roelandts kwam ook langs voor wat kleine fijne chit-chat.

Onderweg kruisten we nog de wegen van onder meer Quick-Step, BMC en Astana. De immer sympathieke Sepp Van Marcke van Belkin hield even in voor een gezellige babbel. Hij had via internet over ons project gehoord. Mooi!

Vanaf de tweede passage in Porto-Vecchio (na 70km) keerden de kansen enigszins. Onder meer felle regen- en hagelbuien deden de stemming  even 180 graden keren. Een gelukje dat Bart Gregoor, onze metgezel en bezieler van www.degrotedroom.com, 2 tegen-de-wind-beukers had uitgenodigd die hun taak fijntjes vervulden tot aan de streep; vanaf half-koers stond er namelijk een stevig Noordenwindje (dikke merci Dennis en Rob).

 

 

 

 

 

 

 

 Een gevarieerde openingsrit dus met een veebelovend begin en een memorabel slot want we mochten - uitzonderlijk - een fotoshoot doen onder dé TdF finishboog.

Morgen worden de klimbenen al gemonteerd voor en tocht dwars door Corsica.